نمایشگاه سنگ مسکو سرآغازی برای افزایش صادرات سنگ ایران

نمایشگاه سنگ مسکو سرآغازی برای افزایش صادرات سنگ ایران

حضور در هفدهمین نمایشگاه بین المللی سنگ مسکو در قالب یک پاویون مشترک، یکی از معدود اقدامات مشترک فعالان صنعت سنگ کشور در سطح بین المللی در سال های اخیر بود که با محوریت انجمن سنگ ایران، شرکت یو استون به عنوان نماینده نمایشگاه در ایران و با استقبال نسبتا خوب بخش خصوصی رقم خورد.

76
0
اشتراک
قاسم براتی
قاسم براتی

خبرگزاری سنگ ایران – قاسم براتی: چندی پیش هفدهمین نمایشگاه بین المللی سنگ مسکو به کار خود پایان داد. حضور در هفدهمین نمایشگاه بین المللی سنگ مسکو در قالب یک پاویون مشترک، یکی از معدود اقدامات مشترک فعالان صنعت سنگ کشور در سطح بین المللی در سال های اخیر بود که با محوریت انجمن سنگ ایران، شرکت یو استون به عنوان نماینده نمایشگاه در ایران و با استقبال نسبتا خوب بخش خصوصی رقم خورد.

در این بین ذکر چند نکته خالی از لطف نیست

حضور در بازار جهانی و کسب سهمی از تجارت یک محصول، یک تابع هدف است با دو متغیر. برای این منظور، دو طرف معادله، یعنی دولت و بخش خصوصی وظایفی دارند که می بایست به دقت به آن پرداخته شود تا نتیجه معادله بهینه باشد. دولت وظیف دارد بستر را به لحاظ روابط سیاسی، تعرفه های گمرگی، اخذ روادید، جذب تسهیلات از کشور مقصد برای سرمایه گذاران و تجار، تبلیغات ملی در کشور مقصد، شناسایی بنگاه ها و شرکت های بزرگ مرتبط با هر محصول صادراتی و معرفی به بخش خصوصی و … مهیا کند.

از طرف دیگر بخش خصوصی نیز وظایفی دارد. بازاریابی، تولید با کیفیت، کاهش قیمت تمام شده، تولید متناسب با نیاز مشتری و نه براساس توان و سلیقه خود، ایجاد دفاتر نمایندگی در کشور مقصد، تحویل به موقع و منطبق با سفارش، افزایش توان تولید در مقیاس بسیار بالا، رضایت به سود کمتر از بازار داخل، تقویت برند محصول خود و ….

باید بپذیریم که هر دو طرف معادله، از تجربه بالایی در حوزه بازاریابی بین المللی برخوردار نیستند. دولت به دلیل اینکه تا قبل از این، مناسبات اقتصادی در سطح بین المللی، اولویت اولش نبوده و بیشتر در حوزه سیاسی ورود نموده و بخش خصوصی نیز به دلیل جذابیت بازار داخل و عدم تمایل به قراردادن خود در چارچوب تولید استاندارد، آنهم در سطح جهانی و عدم استفاده از نیروهای متخصص در امر بازاریابی بین الملل.

موارد اشاره شده در بالا را می توان بطور ویژه به صنعت سنگ تزئینی کشور تعمیم داد.

صنعت سنگ کشور علیرغم برخورداری از منابع متنوع و غنی و کسب جایگاه مناسب در بخش تولید، متاسفانه از کسب سهم قابل قبولی از تجارت جهانی این صنعت، عاجز است. در چنین شرایطی، تغییر نگرش از سوی دو طرف معادله یک ضرورت اجتناب ناپذیر است. بخش دولتی و حاکمیتی باید بپذیرد که زلف مناسبات اقتصادی، خواسته یا ناخواسته گره خورده به مناسبات سیاسی.

کما اینکه شاهد هستیم که دولت ترکیه برای تامین منافع اقتصاد ملی و بخش خصوصی خود و برای حفظ و ارتقای سهم خود از بازار اقتصادی، حاضر به عذرخواهی از دولت روسیه می شود. تغییر در نگرش انتخاب سفرای ایران در کشور های هدف و توجه به سبقه اقتصادی ایشان در کنار تجارب سیاسی و یا حداقل ایجاد یک معاونت اقتصادی در سفارتخانه و برقراری ارتباط اعضای سفارت با رایزنان اقتصادی و تجاری سازمان توسعه تجارت می تواند شروعی برای این تغییر نگرش از سوی دولتمردان باشد.

از سوی دیگر بخش خصوصی نیز می بایست نگرش و تفکری بین المللی به خود بگیرد. در تفکر بین المللی شدن، توجه به  سه فاکتور استاندارد، کیفیت و رقابت ضروری است. کسب اطلاع از استاندارد های بازارهای هدف صادراتی و تهیه محصول منطبق با آن از اصول اولیه تولید یک محصول صادراتی است. ارتقای سطح کیفی محصول در تمامی ابعاد از تامین مواد اولیه با کیفیت، روش های بهینه تامین منابع مالی، نیروی انسانی کارآمد، ماشین آلات با بهره وری بالا و در کل منابع تولید کیفی، حمل و نقل، بازاریابی و تبلیغات گرفته تا تولید محصول منطبق با نیاز و سلیقه مشتری، بسته بندی، فروش، خدمات پس از فروش و ارتباط با مشتری، همواره می بایست چراغ راه بخش خصوصی باشد. به نظر می رسد چالش اصلی بخش خصوصی در حوزه رقابت پذیری باشد.

رقابت پذیری از نظر مایکل پورتر، مترادف با بهره وری و چگونگی استفاده یک سازمان یا ملت از منبع انسانی، سرمایه و منابع طبیعی خود است.(Porter,2005) ناگفته پیداست که بهره وری در کشور ما و از جمله صنعت سنگ تزئینی، از استخراج تا فرآوری در جایگاه مناسبی قرار ندارد.

در مقیاس خرد هم می توان رقابت پذیری را از منظر ایجاد ارزش از سوی یک سازمان برای مشتری، در مقایسه با رقیب خود مورد بررسی قرار داد. ایجاد ارزش به دو عامل مهم، میزان مطلوبیت های برآورده شده و میزان هزینه ایجاد شده از تملک یا تصرف آن محصول برای مشتری، بستگی دارد و سرآمدی در هر یک از این دو عامل، سازمان را رقابت‌پذیر می‌سازد.

اکنون به راحتی می توان استنباط کرد که چرا بخش خصوصی در کشور و بطور خاص صنعت سنگ تزئینی در حوزه رقابت پذیری با چالش بزرگی روبرو است. نمایشگاه سنگ مسکو فرصتی بود تا این مباحث تئوری که از سوی کارشناسان امر تذکر داده می شود، در پیش روی مدیران بخش تولید، جامه واقعیت به خود بگیرد. آنجایی که مشاهده شد، برخی بنگاه ها علیرغم برخورداری از محصول منحصر به فرد، اما به دلیل بهره وری پایین و قیمت تمام شده بالا و یا حاضر نشدن به کسب سود کمتر در مقابل کسب سهمی از بازار جهانی، از ارائه قیمت به مشتری حتی در روزهای پایانی نمایشگاه، حتی در مقابل رقبایی چون مصر (در نبود رقیب قدرتمندی همچون ترکیه) ناتوان بودند.

امید است حضور پررنگ صنعت سنگ ایران در نمایشگاه مسکو که حاصل مشارکت دولت (هرچند کوچک) و بخش خصوصی بود، سرآغازی برای افزایش سطح تجربیات و ارتباط تنگاتنگ دولت و بخش خصوصی به عنوان دو متغیر اساسی در امر بین المللی شدن هر چه بیشتر صنعت سنگ کشور باشیم.

0

دیدگاهی نیست

دیدگاهی بنویسید

هجده − 17 =